Antieke sakhorlosies is nie net horlosies nie; hulle is historiese artefakte wat stories van vakmanskap en tradisie vertel. Een van die fassinerendste aspekte van hierdie oesjaarskatte is die verskeidenheid kenmerke wat daarop gevind word, wat dien as 'n bewys van hul egtheid en kwaliteit. Silwerkenmerke in die VK het byvoorbeeld 'n ryk geskiedenis wat terugdateer na die Middeleeue. Hierdie merke is aanvanklik bekendgestel as 'n waarborg van die suiwerheid van edelmetale, wat hulle Brittanje se oudste vorm van verbruikersbeskerming maak.
Die tradisie van stempelmerkings het begin onder die bewind van Edward I (1272-1307), wat bepaal het dat alle silwer aan die sterlingstandaard moes voldoen, gedefinieer as 'n suiwerheid van 925 dele per duisend. Dit het gelei tot die vestiging van 'n bepalingstelsel wat al meer as 700 jaar in plek is. Die bewaarders van die Goudsmedegilde is getaak om alle sterling silwer items met 'n luiperdkopstempel te merk, 'n praktyk wat in Londen se Goudsmede-saal begin het en uiteindelik na ander bepalingskantore regoor die VK versprei het.
Vandag word stempelmerkings steeds gereguleer in sleutelstede soos Edinburgh, Birmingham en Sheffield, met Dublin se keuringskantoor wat sedert die 17de eeu in werking is. Elke stad het sy unieke stempel: die luiperdkop vir Londen, 'n kasteel met drie torings vir Edinburgh, 'n kroon vir Sheffield (later vervang deur 'n roset) en 'n anker vir Birmingham. Dublin se silwer word onderskei deur 'n gekroonde harp, dikwels vergesel van 'n sittende figuur van Hibernia.
Versamelaars soek dikwels silwer met 'n keurmerk in nou geslote streeksentrums, soos Chester, Glasgow en Norwich, vanweë hul seldsaamheid en historiese betekenis. Chester se keurmerk bevat byvoorbeeld drie koringgerwe en 'n swaard, terwyl Glasgow s'n 'n boom, voël, klok en vis insluit. Hierdie merke dui nie net die plek van assay aan nie, maar voeg ook 'n laag intrige en waarde tot die stukke toe.
In Skotland en Ierland het provinsiale silwersmede dikwels buite die jurisdiksie van metropolitaanse assayhuise gewerk en hul silwer met unieke dorps- of makersmerke gemerk. Hierdie praktyk het gelei tot 'n verskeidenheid hoogs versamelbare bestek en hol ware, elk met kenmerkende merke wat hul oorsprong weerspieël.
Die insluiting van datumletters in Britse keurmerke, hoewel dit nie meer verpligtend is nie, maak voorsiening vir presiese datering van antieke silwer. Hierdie letters, wat jaarliks verander is, bied 'n chronologiese raamwerk wat van onskatbare waarde is vir versamelaars en historici. Net so help makersmerke, wat sedert die 14de eeu verpligtend is, om die vakmanne agter hierdie pragtige stukke te identifiseer.
Die Britannia-standaard, wat in 1696 ingestel is om die smelt van muntstukke vir silwer items te beperk, het 'n hoër suiwerheid van .958 vereis. Hierdie standaard is gekenmerk deur 'n leeukop en die figuur van Britannia, simbole wat vandag nog vir spesiale stukke gebruik word.
Georgiese en Victoriaanse silwer bevat dikwels belastingmerke, wat aandui dat 'n belasting op edelmetale betaal is. Hierdie merke, tesame met herdenkingsseëls wat vir spesiale geleenthede bygevoeg is, verryk die verhaal van elke stuk verder.
Om hierdie kenmerke te verstaan is noodsaaklik vir enigiemand wat belangstel in antieke sakhorlosies, aangesien hulle 'n venster na die verlede bied en 'n waarborg van egtheid en kwaliteit. Of jy nou 'n ervare versamelaar of 'n beginner-entoesias is, die ingewikkelde wêreld van kenmerke voeg 'n fassinerende dimensie by tot die waardering van antieke silwer.
Silwerkeurmerke in die VK dateer terug na die Middeleeue en die praktyk om hulle aan te wend as 'n waarborg vir die suiwerheid van die edelmetaal verteenwoordig Brittanje se oudste vorm van verbruikersbeskerming.
Dit was Edward I (1272-1307) wat die eerste keer 'n wet aangeneem het wat vereis het dat alle silwer van sterling-standaard moes wees – 'n suiwerheid van 925 dele per duisend – wat 'n toets- of bepalingstelsel ingelui het wat al meer as 700 jaar oorleef het.
Die wet het dit die verantwoordelikheid van die Bewaarders van die Goudsmedegilde gemaak om alle items van sterling-standaard met 'n luiperdkopstempel te merk.
Die eerste silwerkeurmerk was beperk tot Goldsmiths' Hall in Londen, maar mettertyd is ander keuringskantore geopen. Vandag is daar steeds kantore in Edinburg, waar keurmerkmerk sedert die 15de eeu gereguleer word, en in Birmingham en Sheffield, waar keuringskantore deur 'n Parlementswet in 1773 gestig is. Dublin se keuringskantoor is sedert die middel van die 17de eeu in werking en silwer word steeds daar gemerk.
Die luiperdkop se silwer keurmerk, wat in verskeie vorme as die simbool van die Londense Assaykantoor gebruik is sedert die keurmerk begin het.
Meeste Britse en Ierse silwer dra 'n aantal stempels wat nie net die standaard- of suiwerheidsmerk (gewoonlik die leeu-passant) aandui nie, maar ook die voorletters van die vervaardiger, 'n datumletter en die plek van assay.
Sedert die begin van die keurmerk is die luiperdkop in verskeie vorme gebruik om die Londense Assaykantoor aan te dui. Die Edinburgh-merk is 'n kasteel met drie torings (waaraan 'n distel van 1759 tot 1975 bygevoeg is toe 'n rampant leeu die distel vervang het); die merk vir Sheffield was 'n kroon tot 1974 toe dit deur 'n roset vervang is, terwyl die simbool vir silwer wat in Birmingham gemaak is, 'n anker is.
Dublinse silwer word geslaan met 'n gekroonde harp, waaraan 'n sittende figuur van Hibernia in 1731 bygevoeg is.
Streeksmerksentrums
Versamelaars plaas dikwels 'n premie op silwer wat in ander streeksentrums gemerk is, maar sedertdien gesluit het. Sommige hiervan het reeds in die Stuart-periode opgehou om te merk (die Norwich-toetskantoor, geïdentifiseer deur 'n gekroonde leeupassant en 'n gekroonde roset, het in 1701 gesluit), terwyl ander soos Chester (drie koringgerwe en 'n swaard) en Glasgow (’n boom, voël, klok en vis) steeds in die na-oorlogse era in werking was.
Silwer geslaan met die halwe luiperdkop en halwe fleur de lys van York (gesluit 1856) en die gekroonde X of 'n drie-toring kasteel van Exeter (gesluit 1883) kan versamelbaar wees vanweë die seldsaamheid en gevoel van plek daarvan.
Hieronder is 'n lys van merke wat deur provinsiale toetskantore toegepas is wat nou opgehou het om te werk:
Chester – gesluit in 1962
Markus: drie koringgerwe en 'n swaard
Exeter – gesluit in 1883
Merke: 'n gekroonde X of 'n kasteel met drie torings
Glasgow – gesluit in 1964
Merk: gekombineerde boom, voël, klokkie en vis
Newcastle upon Tyne – gesluit in 1884
Merk: drie geskeide torings
Norwich – gesluit teen 1701
Merk: 'n gekroonde leeu-passant en 'n gekroonde roset
York – gesluit in 1856
Merk: half luiperdkop, half fleur-de-lys en later vyf leeus wat aan 'n kruis staan
Skotse en Ierse Provinsiale Silwer
Om verskeie redes het dorpssilwersmede in Ierland en Skotland selde hul bord na Edinburg, Glasgow of Dublin gestuur om getoets te word. Hier, dikwels om redes van veiligheid en ekonomie, was dit verstandig om buite die jurisdiksie van die metropolitaanse toetshuise van Dublin en Edinburg te opereer.
In plaas daarvan het hulle die silwer self met 'n makersmerk, 'n dorpsmerk of kombinasies van hierdie en ander merke gestempel.
Seldsaamheid bepaal dat Skotse/Ierse provinsiale silwer hoogs versamelbaar is, veral in die bestek en hol ware wat in provinsiale Ierland en Skotland vervaardig word.
In Ierland het silwersmede in Cork, Limerick en verder hul silwer eenvoudig met die woord 'Sterling' en 'n maker se voorletters gemerk. In die 18de en 19de eeuse Skotland was meer as 30 verskillende silwersmedesentrums aktief van Aberdeen tot Wick, met elke 'hamerman' wat hul eie merk gebruik het.
Spesialispublikasies is noodsaaklik om die betekenis van 'n groot toename in verskillende merke en simbole wat op Skotse provinsiale silwer gebruik word, op te spoor en te verstaan.
Datumbriewe
Alhoewel dit nie meer verpligtend is nie, sluit Britse kenmerke tipies 'n letter in om die jaar aan te dui waarin 'n stuk silwer getoets is. Oor die algemeen is die letter jaarliks verander totdat 'n volledige alfabet gebruik is, en dan sou die siklus weer begin met 'n verandering aan die styl van die letter of die omliggende skild. Om verskeie redes is hierdie praktyk nie altyd nagekom nie, en die gevolglike afwykings kan in die tabelle van kenmerke gesien word.
Die datumletterstelsel laat egter toe dat antieke plate meer akkuraat gedateer word as byna alle ander antiek.
Daar moet kennis geneem word dat hoewel die datumletter roetinegewys geneem is om 'n enkele jaar te verteenwoordig, dit eers in 1975 was dat alle datumletters op 1 Januarie verander is. Tot dan toe het assesseringskantore die stempel op verskillende tye van die jaar verander, so die meeste letters is in werklikheid oor twee jare gebruik. Gevolglik is dit toenemend algemeen om silwer te sien wat met 'n tweejaar-datumreeks gekatalogiseer word.
Sedert 1999 is die insluiting van 'n datumletter nie verpligtend nie.
Makers se Merke
Die maatskappy of persoon wat verantwoordelik is vir die stuur van 'n silwerartikel vir stempeling het hul eie unieke merk wat by die assesseringskantoor geregistreer moet word – 'n proses wat sedert die 14de eeu verpligtend is.
Spesialispublikasies help om verskillende vervaardigers- of borgmerke se merke te verduidelik, met Sir Charles Jackson se *English Goldsmiths and their Marks* , wat die eerste keer in 1905 gepubliseer en in 1989 hersien is, steeds die mees gesaghebbende werk oor die onderwerp.
Die insluiting van aanvanklike stempels langs die kenmerke beteken dat die meeste vervaardigers ook geïdentifiseer kan word.
Dikwels word vervaardigers in eie reg gevier, met sommige versamelaars wat kies om die werk van slegs een werkswinkel of kleinhandelaar soos Paul Storr, Hester Bateman, Charles Ashbee of Liberty & Co. te versamel.
Britannia Standaard Silwer
Histories was die standaardmerk vir sterling (.925 suiwerheid) silwer in Brittanje 'n leeu-passant en dit sal op die meeste stukke gevind word. In 1696 het toenemende kommer oor die hoeveelheid muntstukke wat gesmelt en gebruik is om silweritems te maak, egter beteken dat die vereiste fynheid verhoog is na die hoër Britannia-standaard (.958 suiwerheid).
Hierdie maatreël is tot 1720 voortgesit en alle silwer wat tussen daardie twee datums gemerk is, het 'n leeukop en die figuur van Britannia in die plek van die leeu-passant gedra.
Britannia-merke kan steeds gevind word op spesiale stukke wat volgens die hoër standaard gemaak is.
Pligmerke
Baie items van Georgiese en Victoriaanse silwer sal 'n soewerein se kop dra – 'n 'belasting'-merk wat 'n belasting op edelmetale weerspieël wat tussen 1784 en 1890 ingevorder is. Die aksynsbelasting op goud- en silwerartikels is deur die assaykantore ingevorder en die merk is aangebring om aan te toon dat dit betaal is. Twee voorbeelde word hieronder getoon.
Gedenktekens
Spesiale herdenkingsstempels is by die gewone silwermerke gevoeg om spesiale geleenthede te merk. Benewens die vier voorbeelde hieronder, is die kop van Elizabeth II wat na regs wys, gebruik om haar Goue Jubileum in 2002 te vier en 'n ander stel in 'n diamant is van Julie 2011 tot 1 Oktober 2012 gebruik om die Diamantjubileum te vier.
Europese Markte
Sedert 1972 is die Verenigde Koninkryk 'n ondertekenaar van die Internasionale Konvensie oor Keurmerke. Silwer wat in Konvensielande gemerk is, dra 'n vervaardigersmerk, 'n gemeenskaplike beheermerk, 'n suiwerheidsmerk en 'n landsmerk. Nege voorbeelde van landsmerke word hier getoon.
Britse handelsmerke in die buiteland gestempel
Die praktyk van oorsese stempelwerk is in 2014 in die Verenigde Koninkryk gevestig met Britse toetskantore wat subkantore in die buiteland opgerig het. Byvoorbeeld, die Birmingham-toetskantoor het in 2016 juweliersware in Indië begin stempel.
In 2018 het die Britse Hallmarking Council egter besluit dat keurmerke wat deur Britse toetskantore in die buiteland aangebring word, anders moet wees as dié wat in die Verenigde Koninkryk aangebring word. Na aanleiding van hierdie stap het besprekings plaasgevind oor watter vorm die buitelandse merk moet aanneem.
'n Gedifferensieerde keurmerk vir artikels wat buite die VK deur die Birmingham Assay Office gekeur is, is amptelik in April 2019 bekendgestel.
