Oriawr Poced Hen

Mae oriorau poced hynafol yn fwy na dim ond hen glociau—maent yn ffenestri bach i hanes, crefftwaith, ac arddull bersonol o gyfnod gwahanol. Boed yn ddarn trwm, addurnedig o'r 1600au neu'n fodel Art Deco cain o ddechrau'r 20fed ganrif, mae pob oriawr boced yn adrodd stori. Ar un adeg roeddent yn ategolion hanfodol, wedi'u rhoi mewn gwasgodau neu ynghlwm wrth gadwyni cain, yn cael eu gwisgo'n falch gan bawb o uchelwyr a dynion busnes i docynwyr rheilffordd. Y tu hwnt i'w swyddogaeth, roedd yr oriorau hyn yn fynegiadau o gelf, yn aml wedi'u hysgythru â llaw, wedi'u peintio ag enamel, neu wedi'u haddurno ag arfbais teuluol. Heddiw, maent yn cael eu trysori gan gasglwyr a selogion nid yn unig am eu harddwch, ond am yr ymdeimlad o gymeriad a hanes maen nhw'n ei gario gyda nhw—prawf y gall hyd yn oed rhywbeth mor ymarferol â oriawr ddod yn ddi-amser.