Zakhorloges hebben een belangrijke rol gespeeld in de hedendaagse beschaving en de ontwikkelingen in de horlogewereld. Sinds de 16e eeuw zijn ze zelfs een integraal onderdeel van de mannelijke stijl. Deze kleine, ronde horloges waren draagbare klokken en dienden als statussymbool totdat massaproductie mogelijk werd.
Man met een zakhorloge, circa 1560.
De beginjaren
Tegen het einde van de 15e en het begin van de 16e eeuw was de mechanische techniek zo ver gevorderd dat eenvoudige veermechanismen, zoals hoofdveren, konden worden gemaakt. De Duitse ontwikkelaar Peter Henlein slaagde erin een horloge te creëren dat geen vallende gewichten nodig had om het uurwerk aan te drijven. Deze vroege zakhorloges werden in feite als hangers aan een ketting gebruikt.
Ze waren eivormig en lomp, omdat de voorkant van de kast afgerond was om de wijzerplaat te beschermen voordat er kristallen werden toegevoegd. Deze deksels waren in sommige gevallen zelfs versierd met een rasterwerk, zodat de tijd kon worden afgelezen zonder de kast te openen. De introductie van schroeven in de jaren 1550 maakte de overgang naar de moderne platte vorm mogelijk die we kennen van zakhorloges. Hierdoor kon een messing deksel worden bevestigd, waardoor de wijzerplaat beschermd werd tegen beschadigingen van buitenaf. Omdat het een overgang was tussen klokken en horloges, hadden de vroege zakhorloges alleen een uurwijzer.
Men gelooft dat
Karel II van Engeland De vorm werd aangepast en afgeplat om in een zak van een vest te passen. Alle scherpe randen werden verwijderd om te voorkomen dat de stof werd beschadigd en het horloge verloren ging. In die tijd werden horloges nog opgewonden door aan een sleutel te draaien; automatische uurwerken kwamen pas veel later. Tot het einde van de 18e eeuw werden horloges beschouwd als luxeartikelen, bestemd voor de elite.
Verbeteringen in de technologie.
Deze vroege zakhorloges liepen niet nauwkeurig; ze liepen doorgaans meerdere uren per dag achter. De cruciale vooruitgang van het hefboomgangmechanisme verbeterde de nauwkeurigheid, waardoor horloges nog maar één of twee minuten per dag achterliepen. Dit echappement maakte het ook mogelijk om een minutenwijzer in zakhorloges te plaatsen.
Tegen de jaren 1820 waren hefbomen een standaardonderdeel van de uurwerktechniek. Eind jaren 1850 werden gestandaardiseerde onderdelen geïntroduceerd, waardoor horloges gestandaardiseerd en voor iedereen beschikbaar werden. Deze horloges waren duurzaam en nauwkeurig, maar ook economisch. De Amerikaanse Waltham Watch Company produceerde meer dan 50.000 degelijke horloges, waarmee de productie van deze horloges van start ging.
Soorten zakhorloges
Open horloges:
Deze horloges missen de metalen afdekking die het glas beschermt. De opwindkroon bevindt zich op 12 uur en de secondenwijzer op 6 uur. Open horloges waren nodig voor de spoorwegdienst om snel en eenvoudig de tijd af te lezen.
Horloges met een jagerskast.
Dit type horloge had een metalen deksel met veerscharnieren dat sloot om de wijzerplaat en het glas te beschermen. Antieke varianten hebben de scharnieren op 9 uur en de kroon op 3 uur. Moderne varianten zijn gedraaid en hebben het scharnier op 6 uur en de kroon op 12 uur. Deze kasten konden ook gegraveerd worden en er zijn veel verschillende ontwerpen te vinden.
Double-Hunter horloges.
Deze horloges lijken erg op de Hunter-Case, maar hebben ook een scharnierende achterkant waardoor het mechanische uurwerk zichtbaar is. De scharnieren zitten op 6 uur, zodat beide zijden geopend kunnen worden en het horloge rechtop kan staan.
Soorten uurwerken voor zakhorloges
Geheime opwinding
De allereerste zakhorloges, van de 16e eeuw tot halverwege de 19e eeuw, hadden allemaal een geheim opwindmechanisme. Deze zakhorloges vereisten een geheim om ze op te winden en de tijd in te stellen. Meestal verwijderde men de achterkant van de kast en plaatste men het geheim in een speciale houder die verbonden was met het opwindmechanisme.
Hetzelfde geheim werd gebruikt om de tijd in te stellen. Men plaatste het geheim in het instelmechanisme dat aan het minutenwiel was bevestigd om de wijzers te draaien. Sommige horloges hadden geen instelsysteem aan de achterkant. Bij dit type moesten het glas en de lunette worden verwijderd.
Opwinden via de kroon
Net als moderne polshorloges hadden latere versies van het zakhorloge een kroonopwindmechanisme. Dit werd ontwikkeld door Adrien Philippe halverwege de jaren 1840 en gepromoot door Patek Philippe in de jaren 1850. Bij sommige horloges kon de tijd ook worden ingesteld met behulp van de kroon. Een andere veelgebruikte methode om de tijd in te stellen was met een hendel. Bij deze variant trekt men de hendel uit, waardoor de kroon kan worden gedraaid om de tijd in te stellen. Na afloop werd de hendel teruggeduwd en werden het glas en de lunette gesloten. Door de hendel werd de tijd automatisch ingesteld, waardoor onverwachte tijdswijzigingen onmogelijk waren.
Moderne
ontwikkelingen in de standaardisatie van tijd door middel van tijdzones en de behoefte aan nauwkeurige tijdmetingen waren belangrijk rond de eeuwwisseling. De beroemde treinramp in Ohio in 1891 werd veroorzaakt doordat twee machinisten horloges droegen die 4 minuten niet synchroon liepen. De
Eerste Wereldoorlog leidde tot een afname in de populariteit en het gebruik van zakhorloges. Soldaten moesten hun handen vrij hebben, dus begonnen ontwerpers een bandje aan een zakhorloge te bevestigen, zodat het om de pols gedragen kon worden. Omdat zoveel mannen deze nieuwe horloges, ook wel loopgraafhorloges genoemd, droegen, werden ze populair en veranderden ze de horlogewereld.
Mannen in de jaren 20 droegen ook vaak driedelige pakken, waardoor ze hun zakhorloge nog steeds in hun vestzak konden bewaren. De jaren 70 en 80 brachten een heropleving van driedelige pakken en een klein aantal zakhorloges. Zelfs vandaag de dag zijn er nog steeds mensen die zakhorloges dragen. De steampunkbeweging omarmt de kunst en stijl van het Victoriaanse tijdperk, inclusief zakhorloges. Sommige stijlvolle heren dragen tegenwoordig een trendy driedelig pak en een zakhorloge.
