Wat is horlosie “Edelstene”?

Begrip van die ingewikkeldhede van horlosiebewegings onthul die kritieke rol wat horlosiejuwele speel, klein komponente wat die lewensduur en werkverrigting van horlosies aansienlik verbeter. 'n Horlosiebeweging is 'n komplekse samestelling van ratte, of "wiele", wat deur boonste en onderste plate bymekaar gehou word, met elke wiel wat 'n sentrale as het wat bekend staan ​​as 'n "as". Die interaksie tussen hierdie metaalasse en die gate in die plate kan mettertyd tot slytasie lei. Om dit te versag, gebruik horlosiemakers klein, oliebolvormige juwele, dikwels gemaak van robyne, diamante of saffiere, aan die punte van die wielas. Hierdie juwele dien as 'n versperring, wat wrywing verminder en direkte kontak tussen metaalonderdele voorkom. Histories het vroeë sakhorlosies hierdie juwele kortgekom, maar teen die middel-1800's het horlosies tipies 6-10 juwele bevat, met horlosies met 15 juwele wat as hoë graad beskou is. Soos die 20ste eeu gevorder het, het die neiging verskuif na hoër juweeltellings, met die aantal juwele wat 'n maatstaf vir 'n horlosie se gehalte geword het. Laergraadse horlosies uit die laat 1800's en vroeë 1900's het dikwels slegs 7 juwele gehad, terwyl medium- en hoëgraadse horlosies 11-21 juwele gehad het. Uiters ingewikkelde horlosies, soos chronometers en chronograwe, kon meer as 32 juwele bevat. Dit is egter noodsaaklik om daarop te let dat die aantal juweeltjies alleen nie 'n absolute maatstaf van gehalte is nie, aangesien sommige ouer hoëgraadse horlosies minder juwele gehad het, en sommige moderne horlosies ekstra juwele insluit vir estetiese doeleindes eerder as funksionele voordele.

'n Horlosie-uurwerk bestaan ​​meestal uit 'n aantal ratte [genoem "wiele"] wat deur 'n boonste en 'n onderste plaat in plek gehou word. Elke wiel het 'n sentrale as [genoem 'n "as"] wat daardeur loop, waarvan die punte in gate in die plate pas. As jy 'n metaalas in 'n metaalgat het, met niks om dit te beskerm nie, sal dit uiteindelik wegslyt soos die as draai. Om slytasie te voorkom, en ook om wrywing te verminder, het die meeste horlosies klein oliebolvormige juwele aan die punte van baie van die wielas- ...

Baie vroeë sakhorlosies het selde juwele gehad, bloot omdat die konsep nog nie uitgevind was of nie algemeen in gebruik was nie. Teen die middel 1800's het horlosies tipies 6-10 juwele gehad, en 'n horlosie met 15 juwele is as hoë gehalte beskou.

Teen die 20ste eeu is egter al hoe meer horlosies met hoër juweeltellings gemaak, en die kwaliteit van 'n horlosie word dikwels beoordeel deur hoeveel juwele dit het. Dus het laergraadse Amerikaanse horlosies uit die laat 1800's en tot in die 1900's tipies slegs juwele op die balanswiel en die ontsnappingsmeganisme [7 juwele altesaam]. Mediumgraadse horlosies het 11-17 juwele, en hoëgraadse horlosies het gewoonlik 19-21 juwele. Uiters ingewikkelde horlosies, soos chronometers, chronograwe, kalender- en klokkiehorlosies, kan meer as 32 juwele hê, en sommige hoëgraadse spoorweghorlosies het "dop"-juwele op die stadiger wiele benewens die vinniger bewegende wiele.

Let daarop dat, alhoewel die aantal juwele wat 'n horlosie het gewoonlik 'n goeie aanduiding is van die algehele gehalte daarvan, dit nie 'n absolute standaard is om drie hoofredes nie. Eerstens, soos hierbo genoem, is baie horlosies wat voor die 20ste eeu gemaak is, as "hoë graad" vir hul tyd beskou, ten spyte van die feit dat hulle slegs 15 juwele het. Tweedens, sommige horlosies het ekstra juwele wat hoofsaaklik vir die vertoon bygevoeg is en wat nie tot die horlosie se akkuraatheid of gehalte bygedra het nie [en wat soms nie was nie]

selfs regte juwele om mee te begin!] Derdens, daar was oor die jare aansienlike debat oor hoeveel juwele 'n horlosie selfs nodig het om as "hoë graad" beskou te word. Webb C. Ball, die man wat die meeste verantwoordelik was vir die bepaling van die standaarde waarvolgens spoorweghorlosies in die laat 1800's en vroeë 1900's beoordeel is, het beweer dat enigiets meer as 17 of 19 juwele nie net onnodig was nie, maar eintlik 'n horlosie moeiliker gemaak het om te onderhou en te herstel. Die meer algemene idee van "hoe meer juwele, hoe beter" sal waarskynlik egter nie binnekort verdwyn nie.

Die meeste sakhorlosies wat in die laat 1800's en daarna gemaak is en meer as 15 juwele het, het die juweeltelling direk op die uurwerk gemerk. As daar geen juweeltelling gemerk is nie, en die enigste sigbare juwele dié op die balansstaf [reg in die middel van die balanswiel] is, het die horlosie waarskynlik slegs 7 juwele. Let daarop dat 'n horlosie met 11 juwele identies lyk as een met 15 juwele, aangesien die ekstra 4 juwele aan die kant van die uurwerk direk onder die wyserplaat is. Ook lyk 'n 17-juweelhorlosie met die blote oog dieselfde as 'n 21-juweelhorlosie, aangesien die bykomende juwele in hierdie geval gewoonlik almal kapjuwele bo- en onderaan twee van die wiele is.

Ligging van die juwele op 'n Illinois "Bunn Special" met 16 juwele en 23 juwele. Juwele tussen hakies word tipies slegs op hoërgraad-horlosies aangetref. Die presiese rangskikking van juwele het van maatskappy tot maatskappy gewissel.