سنگ‌های ساعت چیستند؟

درک پیچیدگی‌های موتورهای ساعت، نقش حیاتی جواهرات ساعت را آشکار می‌کند، اجزای کوچکی که به طور قابل توجهی طول عمر و عملکرد ساعت‌ها را افزایش می‌دهند. موتور ساعت مجموعه‌ای پیچیده از چرخ‌دنده‌ها یا «چرخ‌ها» است که توسط صفحات بالایی و پایینی در کنار هم نگه داشته می‌شوند و هر چرخ دارای یک شفت مرکزی است که به عنوان «آربور» شناخته می‌شود. تعامل بین این شفت‌های فلزی و سوراخ‌های موجود در صفحات می‌تواند به مرور زمان منجر به ساییدگی و پارگی شود. برای کاهش این مشکل، ساعت‌سازان از جواهرات کوچک دونات شکل، که اغلب از یاقوت، الماس یا یاقوت کبود ساخته شده‌اند، در انتهای آربورهای چرخ استفاده می‌کنند. این جواهرات به عنوان مانع عمل می‌کنند و اصطکاک را کاهش می‌دهند و از تماس مستقیم بین قطعات فلزی جلوگیری می‌کنند. از نظر تاریخی، ساعت‌های جیبی اولیه فاقد این جواهرات بودند، اما تا اواسط دهه ۱۸۰۰، ساعت‌ها معمولاً دارای ۶ تا ۱۰ جواهر بودند و ساعت‌های ۱۵ جواهری درجه بالا محسوب می‌شدند. با پیشرفت قرن بیستم، روند به سمت تعداد جواهرات بیشتر تغییر کرد و تعداد جواهرات به معیاری برای کیفیت ساعت تبدیل شد. ساعت‌های درجه پایین از اواخر دهه ۱۸۰۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰ اغلب تنها ۷ جواهر داشتند، در حالی که ساعت‌های درجه متوسط ​​و بالا دارای ۱۱ تا ۲۱ جواهر بودند. ساعت‌های بسیار پیچیده، مانند کرنومترها و کرنوگراف‌ها، می‌توانستند بیش از ۳۲ جواهر داشته باشند. با این حال، لازم به ذکر است که تعداد جواهرات به تنهایی معیار مطلق کیفیت نیست، زیرا برخی از ساعت‌های قدیمی‌تر و درجه یک جواهرات کمتری داشتند و برخی از ساعت‌های مدرن شامل جواهرات اضافی برای اهداف زیبایی‌شناختی هستند تا مزایای عملکردی.

یک موتور ساعت عمدتاً از تعدادی چرخ‌دنده [به نام «چرخ»] تشکیل شده است که توسط یک صفحه بالایی و یک صفحه پایینی در جای خود نگه داشته می‌شوند. هر چرخ دارای یک شفت مرکزی [به نام «آربور»] است که از میان آن عبور می‌کند و انتهای آن در سوراخ‌های صفحات قرار می‌گیرد. اگر یک شفت فلزی در یک سوراخ فلزی داشته باشید و چیزی برای محافظت از آن وجود نداشته باشد، در نهایت با چرخش شفت ساییده می‌شود. برای جلوگیری از سایش و همچنین کاهش اصطکاک، اکثر ساعت‌ها دارای جواهرات ریز دونات شکل در انتهای بسیاری از آربورهای چرخ هستند تا از تماس مستقیم آنها با لبه‌های سوراخ جلوگیری کنند. جواهرات معمولاً یاقوت طبیعی یا مصنوعی هستند، اما می‌توانند الماس و یاقوت کبود نیز باشند. سریع‌ترین چرخ‌های متحرک [به خصوص چرخ تعادل] در یک ساعت اغلب دارای جواهرات «کلاهک» اضافی در بالای جواهرات «سوراخ» معمولی هستند تا از حرکت آربور به بالا و پایین جلوگیری کنند و اکثر ساعت‌ها همچنین دارای چند جواهر ویژه [به نام جواهرات «پالت» و «غلتک»] به عنوان بخشی از چرخ‌دنگ هستند.

ساعت‌های جیبی اولیه به ندرت جواهر داشتند، صرفاً به این دلیل که این مفهوم هنوز اختراع نشده بود یا استفاده از آن رایج نبود. در اواسط دهه ۱۸۰۰، ساعت‌ها معمولاً ۶ تا ۱۰ جواهر داشتند و ساعتی با ۱۵ جواهر، درجه یک محسوب می‌شد.

با این حال، تا قرن بیستم، ساعت‌های بیشتر و بیشتری با تعداد جواهرات بیشتر ساخته می‌شدند و کیفیت یک ساعت اغلب با تعداد جواهرات آن سنجیده می‌شد. بنابراین، ساعت‌های ساخت آمریکا با درجه کیفی پایین از اواخر دهه 1800 و تا دهه 1900 معمولاً فقط روی چرخ تعادل و چرخ‌دنگ [در مجموع 7 جواهر] جواهر داشتند. ساعت‌های با درجه کیفی متوسط ​​11 تا 17 جواهر دارند و ساعت‌های با درجه کیفی بالا معمولاً 19 تا 21 جواهر دارند. ساعت‌های بسیار پیچیده، مانند ساعت‌های کرونومتر، کرونوگراف، تقویم و زنگوله، ممکن است بیش از 32 جواهر داشته باشند و برخی از ساعت‌های راه‌آهن با درجه کیفی بالا، علاوه بر چرخ‌های سریع‌تر، روی چرخ‌های کندتر نیز جواهرات "کلاهک" دارند.

توجه داشته باشید که اگرچه تعداد جواهراتی که یک ساعت دارد معمولاً نشانه خوبی از کیفیت کلی آن است، اما به سه دلیل اصلی، این یک استاندارد مطلق نیست. اول، همانطور که در بالا ذکر شد، بسیاری از ساعت‌های ساخته شده قبل از قرن بیستم، با وجود اینکه فقط ۱۵ جواهر داشتند، برای زمان خود "درجه بالا" محسوب می‌شدند. دوم، برخی از ساعت‌ها جواهرات اضافی دارند که در درجه اول برای نمایش اضافه شده‌اند و به دقت یا کیفیت ساعت نمی‌افزایند [و گاهی اوقات هم اینطور نبودند]

حتی جواهرات واقعی برای شروع!] سوم، در طول سال‌ها بحث‌های قابل توجهی در مورد اینکه یک ساعت حتی باید چند جواهر داشته باشد تا «درجه بالا» در نظر گرفته شود، وجود داشته است. وب سی. بال، مردی که بیشترین مسئولیت را در تعیین استانداردهایی که ساعت‌های راه‌آهن در اواخر دهه 1800 و اوایل دهه 1900 بر اساس آنها قضاوت می‌شدند، ادعا کرد که هر چیزی فراتر از 17 یا 19 جواهر نه تنها غیرضروری است، بلکه در واقع نگهداری و تعمیر ساعت را دشوارتر می‌کند. با این حال، مفهوم رایج‌تر «هرچه جواهرات بیشتر، بهتر» به این زودی‌ها از بین نخواهد رفت.

بیشتر ساعت‌های جیبی ساخته شده در اواخر دهه ۱۸۰۰ و پس از آن که بیش از ۱۵ جواهر دارند، تعداد جواهرات را مستقیماً روی موتور مشخص می‌کنند. اگر تعداد جواهرات مشخص نشده باشد و تنها جواهرات قابل مشاهده، آنهایی باشند که روی میله تعادل [درست در مرکز چرخ تعادل] قرار دارند، احتمالاً ساعت فقط ۷ جواهر دارد. توجه داشته باشید که ساعتی با ۱۱ جواهر با ساعتی با ۱۵ جواهر یکسان به نظر می‌رسد، زیرا ۴ جواهر اضافی در کنار موتور و مستقیماً زیر صفحه قرار دارند. همچنین، یک ساعت با ۱۷ جواهر با چشم غیرمسلح مانند یک ساعت با ۲۱ جواهر به نظر می‌رسد، زیرا جواهرات اضافی در این مورد معمولاً همگی جواهرات کلاه مانند در بالا و پایین دو چرخ هستند.

محل قرارگیری نگین‌ها روی ساعت «بان ویژه» سایز ۱۶، ۲۳ جواهر ایلینوی. نگین‌های داخل پرانتز معمولاً فقط در ساعت‌های درجه بالاتر یافت می‌شوند. چیدمان دقیق نگین‌ها از شرکتی به شرکت دیگر متفاوت است.