Ang mga antigong relo de bulsa ay matagal nang naging mahalagang elemento sa ebolusyon ng pag-iingat ng oras at moda, na sinusundan ang kanilang mga pinagmulan pabalik sa ika-16 na siglo. Ang maliliit at madaling dalhing mga relo na ito, na unang ginawa ni Peter Henlein noong 1510, ay nagpabago sa personal na pag-iingat ng oras sa pamamagitan ng pag-aalok ng isang compact na alternatibo sa mas malalaki at hindi gumagalaw na mga orasan noong panahong iyon. Sa simula ay isinusuot bilang mga palawit o nakakabit sa damit, ang mga relo de bulsa ay umunlad sa disenyo at paggana sa paglipas ng mga siglo. Lumipat ang mga ito mula sa mabibigat at hugis-tambol na 'mga relo ng orasan' noong ika-16 na siglo patungo sa mas pino at bilugan na mga anyo na akmang-akma sa mga bulsa ng waistcoat pagsapit ng ika-17 siglo. Ang pagbabagong ito ay pinasigla ng mga pagsulong sa teknolohiya ng paggawa ng relo, tulad ng pagpapakilala ng cylinder escapement at kalaunan ang lever escapement, na makabuluhang nagpabuti sa katumpakan. Ang American Watch Company, na kalaunan ay kilala bilang Waltham, ay gumanap ng mahalagang papel sa malawakang produksyon ng mga relo de bulsa noong ika-19 na siglo, na ginawa itong mas madaling makuha at abot-kaya. Sa kabila ng malaking pagkakapalit nito ng mga relo de pulso at mga digital na aparato noong ika-20 siglo, ang mga antigong relo de bulsa ay nananatiling lubos na pinahahalagahan ng mga kolektor at mahilig sa kanilang makasaysayang kahalagahan, masalimuot na pagkakagawa, at ang kagandahang dulot ng mga ito sa kasaysayan ng horolohiya.
Ang mga relo de bulsa ay naging mahalagang bahagi ng modernong sibilisasyon at mga pag-unlad sa mundo ng relo. Mula pa noong ika-16 na siglo, ang mga ito ay naging mahalagang bahagi ng moda ng kalalakihan. Ang maliliit at bilog na mga relo na ito ay kumakatawan sa mga portable na orasan at naging simbolo ng katayuan hanggang sa maging madali ang malawakang produksyon.
KALIGIRAN:
Ang unang relo de bulsa ay naimbento ni Peter Henlein noong 1510 sa Nuremberg, Germany. Ang mga Italyano ay gumagawa ng mga orasan na sapat ang liit para maisuot sa katawan noong unang bahagi ng ika-16 na siglo. Ang unang relo de bulsa ay naimbento ng isang Aleman na tagagawa ng relo na nagngangalang Peter Henlein noong 1510. Sa pamamagitan ng paggamit ng mga kamakailang pagsulong sa mga pangunahing relo, nakalikha si Peter ng mas maliit na disenyo ng relo na hindi posible noon. Ang unang modelong ito ay mas maliit kaysa sa anumang iba pang mga relo at sapat ang siksik para maisuot noong Pebrero 14, 2020.
Ang mga unang relo na isinusuot, na ginawa sa Europa noong ika-16 na siglo, ay transisyonal sa pagitan ng mga orasan at relo. Ang mga 'relo ng orasan' na ito ay ikinakabit sa damit o isinusuot sa isang kadena sa paligid ng leeg. Ang mga ito ay mabibigat na hugis-tambol na silindro na tanso na ilang pulgada ang diyametro, inukit at pinalamutian. Mayroon lamang silang isang orasan. Ang harapan ay hindi natatakpan ng salamin, ngunit kadalasan ay may takip na tanso na nakabitin, na kadalasang may palamuting butas na may grill, kaya ang oras ay mababasa nang hindi binubuksan. Ang mekanismo ay gawa sa bakal o bakal at pinagsasama-sama gamit ang mga tapered pin at wedge, hanggang sa magsimulang gamitin ang mga turnilyo pagkatapos ng 1550.
Marami sa mga galaw ay may kasamang mga mekanismo ng pagtama o pag-alarma. Ang hugis ay kalaunan ay umunlad sa isang bilog na anyo; ang mga ito ay kalaunan ay tinawag na mga itlog ng Nuremberg. Nang maglaon pa man sa siglong ito, nagkaroon ng trend para sa mga relo na may kakaibang hugis, at ang mga relo na hugis libro, hayop, prutas, bituin, bulaklak, insekto, krus, at maging ang mga bungo (mga relo ng ulo ni Death) ay ginawa.
Nagbago ang mga istilo noong ika-17 siglo at nagsimulang magsuot ang mga lalaki ng mga relo na nasa bulsa sa halip na bilang mga palawit (ang relo ng babae ay nanatiling palawit hanggang ika-20 siglo). Sinasabing nangyari ito noong 1675 nang ipakilala ni Charles II ng Inglatera ang mga tsaleko. Upang magkasya sa mga bulsa, ang kanilang hugis ay umunlad sa karaniwang hugis ng relo na nasa bulsa, bilugan at patag na walang matutulis na gilid. Ginamit ang salamin upang takpan ang mukha simula noong bandang 1610. Nagsimulang gamitin ang mga fob ng relo, ang pangalan ay nagmula sa salitang Aleman na fuppe, isang maliit na bulsa.[5] Ang relo ay ibinabalot at inaayos din sa pamamagitan ng pagbubukas ng likod at pagkabit ng susi sa isang parisukat na arbor, at pagpihit nito.
Hanggang sa ikalawang kalahati ng ika-18 siglo, ang mga relo ay mga mamahaling bagay; bilang indikasyon kung gaano kataas ang pagpapahalaga sa mga ito, ang mga pahayagang Ingles noong ika-18 siglo ay kadalasang may mga patalastas na nag-aalok ng mga gantimpalang nasa pagitan ng isa at limang guinea para lamang sa impormasyong maaaring humantong sa pagbawi ng mga ninakaw na relo. Gayunpaman, sa pagtatapos ng ika-18 siglo, ang mga relo (bagaman karamihan ay gawa pa rin sa kamay) ay nagiging mas karaniwan; ang mga espesyal na murang relo ay ginawa para ibenta sa mga mandaragat, na may mga bastos ngunit makukulay na ipinintang larawan ng mga eksena sa dagat sa mga dial.
Hanggang sa dekada 1720, halos lahat ng mga mekanismo ng relo ay batay sa verge escapement, na binuo para sa malalaking pampublikong orasan noong ika-14 na siglo. Ang ganitong uri ng escapement ay kinasasangkutan ng mataas na antas ng friction at hindi kasama ang anumang uri ng alahas upang protektahan ang mga nakadikit na ibabaw mula sa pagkasira. Bilang resulta, ang isang verge watch ay bihirang makamit ang anumang mataas na pamantayan ng katumpakan. (Ang mga natitirang halimbawa ay kadalasang tumatakbo nang napakabilis, kadalasang tumatagal ng isang oras o higit pa sa isang araw.) Ang unang malawakang ginamit na pagpapabuti ay ang cylinder escapement, na binuo ng Abbé de Hautefeuille noong unang bahagi ng ika-18 siglo at inilapat ng Ingles na tagagawa na si George Graham. Pagkatapos, sa pagtatapos ng ika-18 siglo, ang lever escapement (naimbento ni Thomas Mudge noong 1755) ay inilagay sa limitadong produksyon ng ilang mga tagagawa kabilang sina Josiah Emery (isang Swiss na nakabase sa London) at Abraham-Louis Breguet. Sa pamamagitan nito, ang isang lokal na relo ay maaaring mapanatili ang oras sa loob ng isang minuto sa isang araw. Ang mga relong lever ay naging karaniwan pagkatapos ng mga 1820, at ang ganitong uri ay ginagamit pa rin sa karamihan ng mga mekanikal na relo ngayon.
Noong 1857, ipinakilala ng American Watch Company sa Waltham, Massachusetts ang Waltham Model 57, ang unang gumamit ng mga mapagpapalit na piyesa. Binawasan nito ang gastos sa paggawa at pagkukumpuni. Karamihan sa mga bulsang relo ng Model 57 ay gawa sa pilak na barya ("isang siyam na pinong"), isang 90% purong haluang metal na pilak na karaniwang ginagamit sa mga baryang dolyar, bahagyang hindi gaanong puro kaysa sa sterling silver ng Britanya (92.5%), na parehong naiwasan ang mas mataas na kadalisayan ng iba pang mga uri ng pilak upang mas tumagal ang mga umiikot na barya at iba pang praktikal na bagay na pilak kapag madalas gamitin.
Naging mas pinasimple ang paggawa ng relo; nanguna rito ang pamilyang Japy ng Schaffhausen, Switzerland, at di-nagtagal, ang bagong-silang na industriya ng relo sa Amerika ay nakabuo ng maraming bagong makinarya, kaya naman noong 1865, ang American Watch Company (na kalaunan ay kilala bilang Waltham) ay nakapaglabas ng mahigit 50,000 maaasahang relo bawat taon. Ang pag-unlad na ito ang nagtulak sa mga Swiss na umalis sa kanilang nangingibabaw na posisyon sa mas murang bahagi ng merkado, na nagtulak sa kanila na itaas ang kalidad ng kanilang mga produkto at itatag ang kanilang sarili bilang mga nangunguna sa katumpakan at katumpakan.
METODOLOHIYA:
Ang mga bulsang relo ay may limang pangunahing mekanikal na bahagi: isang mainspring, isang gear train, isang balance wheel, isang escapement mechanism at isang clock face. Ang mainspring ay napipiga kapag ang isang bulsang relo ay iniikot, at ang mekanikal na enerhiyang nalilikha ay ginagamit upang paganahin ang relo Oktubre 21, 2015. Ang tunay na halaga ng isang bulsang relo ay nakasalalay sa ilang mga salik. Ang edad, pambihira, at tatak ay makakaapekto sa presyo ng pagbebenta. Pangunahin na, ang pangalan ng tatak ang kumakatawan sa halos lahat ng halaga ng relo – ang magagandang tatak ng bulsang relo ay maaaring ibenta sa halagang ilang libong libra. MGA RESULTA
:
Sa loob ng halos 400 taon, ang relo de bulsa ang pinakasikat na uri ng portable na relo, na nalampasan lamang ng relo de pulso noong ika-20 siglo. Mula noong ika-16 na siglo pataas, ang relo de bulsa ay naging isang mahalagang aksesorya para sa mga kalalakihan, dahil praktikal at sunod sa moda ito kasabay ng pag-unlad ng mga eleganteng disenyo. Ayon sa kaugalian, ang relo de bulsa ay ikinakabit sa isang kadena, na nagbibigay-daan sa orasan na isuot bilang kuwintas o ikabit sa isang bahagi ng damit. Bagama't ang Europa ay gumagawa na mula pa noong 1500s, ang mga unang relo de bulsa ng Amerika ay hindi ginawa hanggang 1800s. Sa kabila ng mabagal na pagsulong sa Estados Unidos, ang Waltham Watch Company ng Massachusetts ang unang bumuo ng mga relo de bulsa na may mga mapagpapalit na bahagi, na parehong nagpapabilis sa proseso ng paggawa pati na rin ang pagbabawas ng gastos. Ang mga relo de bulsa ng Waltham ay lubos pa ring hinahangad ng mga mahilig sa horolohiya ngayon, na marami ang ibinebenta ng mga dealer at sa subasta.
KONGKLUSYON:
Hindi bihira ang mga relo de bulsa sa kasalukuyang panahon, dahil napalitan na ito ng mga relo de pulso at mga smartphone. Gayunpaman, hanggang sa unang bahagi ng ika-20 siglo, nanatiling nangingibabaw ang relo de bulsa para sa mga kalalakihan, kung saan ang relo de pulso ay itinuturing na pambabae at hindi panglalaki. Sa mga uso ng kalalakihan, ang mga relo de bulsa ay nagsimulang mapalitan ng mga relo de pulso noong panahon ng Unang Digmaang Pandaigdig, nang ang mga opisyal sa larangan ay nagsimulang pahalagahan na ang isang relo na isinusuot sa pulso ay mas madaling makuha kaysa sa isang nakatago sa bulsa. Ang isang relo na may transisyonal na disenyo, na pinagsasama ang mga katangian ng mga relo de bulsa at mga modernong relo de pulso, ay tinawag na "trench watch" o "wristlet". Ang mas tumpak na mga relo de bulsa ay patuloy na malawakang ginagamit sa riles kahit na bumaba ang kanilang popularidad sa ibang lugar.
Ang malawakang paggamit ng mga relo de bulsa sa isang propesyonal na kapaligiran ay sa wakas ay natapos noong humigit-kumulang 1943. Ang Royal Navy ng militar ng Britanya ay namahagi sa kanilang mga mandaragat ng mga relo de bulsa na Waltham, na mga kilusang may siyam na hiyas, na may mga itim na dial, at mga numero na pinahiran ng radium para sa kakayahang makita sa dilim, bilang paghahanda sa pagsalakay ng D-Day. Sa loob ng ilang taon noong huling bahagi ng dekada 1970 at 1980, ang mga three-piece suit para sa mga kalalakihan ay bumalik sa uso, at ito ay humantong sa maliit na muling pagsikat ng mga relo de bulsa, dahil ang ilang mga kalalakihan ay aktwal na gumamit ng bulsa ng vest para sa orihinal nitong layunin. Simula noon, ang ilang mga kumpanya ng relo ay patuloy na gumagawa ng mga relo de bulsa. Dahil ang mga vest ay matagal nang hindi uso (sa US) bilang bahagi ng pormal na kasuotan sa negosyo, ang tanging magagamit na lugar para sa pagdadala ng relo ay sa bulsa ng pantalon. Ang mas kamakailang pagdating ng mga mobile phone at iba pang mga gadget na isinusuot sa baywang ay nagbawas sa pagiging kaakit-akit ng pagdadala ng karagdagang bagay sa parehong lokasyon, lalo na't ang mga naturang gadget na maaaring bulsa ay karaniwang may functionality sa pag-iingat ng oras.
Sa ilang mga bansa, ang regalong relo de bulsa na may gintong takip ay tradisyonal na ibinibigay sa isang empleyado sa kanilang pagreretiro. Ang relo de bulsa ay muling sumikat sa kilusang subkultural na steampunk na yumayakap sa mga sining at moda noong panahon ng Victorian, kung saan ang mga relo de bulsa ay halos laganap.
BIBLIOGRAPIYA:
Milham, Willis I (1945), Oras at mga Tagabantay ng Oras, New York: MacMillan, ISBN 0-7808-0008-7.
